Өнөөгийн Монгол улсын нутагт эртний үеэс олон ястан амьдарч байсан. Эдгээрийн ихэнх нь нүүдэлчид байсан бөгөөд цаг хугацааны явцад хүчирхэгжсэн холбоодыг бүрдүүлж байжээ. Эдгээрийн анхных болох Хүннү гүрэн МЭӨ 209 онд Модун шаньюйгаар нэгтгэгдсэн.
1206 онд Их Эзэн Чингис хаан түүхэн дэх хамгийн том газар нутгийн эзэнт гүрэн болох Монгол гүрнийг үндэслэсэн. Хамгийн ихдээ баруун талаараа өнөөгийн Польш улсаас зүүн талаараа Солонгосын хойг хүртэл, хойд талаараа Сибирээс өмнөд талаараа Арабын хойг, Вьетнам хүртэл, ойролцоогоор 33 сая ам.дөрвөлжин километр газрыг эзэлж байжээ. 1227 онд Чингис хаан таалал төгссөний дараа гүрэн дөрвөн хаант улс болон хуваагдсан. 1271 онд Хубилай хаан Юань гүрнийг албан ёсоор үндэслэсэн нь Хятадыг бүхэлд нь захирсан анхны гадаад гүрэн байсан бөгөөд 1368 онд Мин гүрнээр унагасан.
Олон зууны дотоод тэмцэл, нурах, өргөжих явцын эцэст Монгол Улс Манжийн Чин гүрний харьяанд орсон — Өвөр Монгол 1636 онд, Ар Монгол 1691 онд. 1911 онд Богд хааны удирдлаган дор Монгол Улс тусгаар тогтнолоо тунхагласан. 1921 онд Зөвлөлтийн Улаан армийн тусламжтайгаар Ардын хувьсгал ялж, 1924 онд Бүгд Найрамдах Монгол Ард Улс байгуулагдсан.
Монгол Улс 1921-1990 онуудад бараг 70 жилийн турш зөвлөлтөд тулгуурласан коммунист дэглэмд байсан. 1989 оны намар, 1990 оны хаврын үед Зөвлөлтийн “глажност”, “перестройка”-аас, Зүүн Европын коммунист дэглэмүүд нурснаас урам зориг авсан шинэ улс төрийн чиг хандлагууд гарч ирсэн. 1990 оны 3 сард өлсгөлөн өрнөгсөдтэй эхэлсэн ардчилсан хувьсгал нь коммунист тогтолцооноос энхтайвны замаар татгалзах хүсэлд хүргэсэн юм. Энэ нь олон намын тогтолцоо, шинэ Үндсэн хууль, зах зээлийн эдийн засагт шилжих эхлэл болсон.
